(818 S. K. m. 126, 132)
Dava: Davanın konusu, 1956,1959 yılları arasında gerçekleşen fazla çalışma paralarının ödetilmesi isteğine ilişkindir.
Mahkeme, iddiayı sabit görerek fazla çalışma paralarını hüküm altına almıştır. Buna karşı davalı taraf mahkemece zamanaşımı savunmasının gözönünde tutulmamış olması sebebiyle hükmün bozulmasını istemiştir.
Gerçekten davacı,4.12.1961 günlü dilekçesiyle fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1956-1959 yılları arasında gerçekleşen fazla çalışma paralarının ödetilmesini istemiş ve mahkemece de iddia sabit görülerek bu yolda bir hüküm tesis olunmuştur.
Karar: Bu kere davacı, 4.12.1966 tarihli dilekçesiyle yine yukarda belirtilen süre içinde gerçekleşip ilk davada saklı tuttuğu fazlaya ilişkin haklarını istemiştir. Buna karşı davalı taraf, ilk cevap layihasında zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. İlk dava dilekçesinde fazlaya ait hakların saklı tutulmuş olması zamanaşımının cereyanına engel teşkil eden bir sebep niteliğinde düşünülemez. Zira bu hal, Borçlar Kanununun 132. maddesinde, zamanaşımını kesen veya durduran sebepler arasında sayılmış değildir. Öte yandan anılan Kanunun 126. maddesinin 3. bendinde işçi ücretleri hakkındaki davaların beş yıllık zamanaşımına tabi olduğu yazılıdır. O halde, mahkemece zamanaşımı savunmasının gözönünde tutulmayıp isteğin hüküm altına alınmış olması yasaya ve usule aykırıdır ve davalı tarafın temyiz itirazı bu bakımdan yerindedir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın gösterilen sebepten BOZULMASINA, 27.04.1967 tarihinde karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy