(1475 S. K. m. 35, 41, 42)
Dava: Taraflar arasındaki fazla çalışma parasının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu:
Karar: 1 - Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle Hazine vekilinin duruşmaya girmiş olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2 - İş Kanununun 42. maddesine göre ulusal bayram ve genel tatillerde tatil yapmayarak normal çalıştırılma hali fazla çalışma sayılmamıştır. Ancak ücretin bir kat fazlası ile ödeneceği öngörülmüştür.
Davalı sadece fazla çalışma parası istediğine göre genel tatillerdeki günlük mesainin tamamının fazla mesai sayılması kanuna aykırıdır.
3 - Davacı şahitleri daha hafta ve genel tatillerde diğer şoförlerle birlikte nöbetleşe çalışıldığını ve nöbet tutanlara da hafta içinde izin verildiğinden bahsettikleri halde bütün hafta ve genel tatillerin fazla mesaiye dahil edilmesi de yanlıştır. Mahkemenin sureti kabulüne göre de,
4 - Hükme dayanak yapılan 28.2.1975 tarihli bilirkişi raporunda.
a- Mart 1967- Mayıs 1967 dönemi de 92 takvim günü olduğu halde 82 normal 17 hafta ve genel tatil günleri için;
b - Ağustos 1967 de izinli olduğu belirtildiği halde, fazla mesai hesap edilmesi;
c - Mart 1968- Haziran 1968 devresinde 24 hafta ve genel tatil günü olduğuna işaret edildiği halde 31 gün hafta ve genel tatil için fazla çalışma parası hesaplanması gibi hatalı raporun karara esas alınması da bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepten davalı yararına BOZULMASINA, ve davalı yararına takdir edilen 1000 lira duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.4.1976 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy