(1475 S. K. m. 41, 43)
Dava: Davacı, pazar günleri için alacağı olan ilave yevmiye tutarının karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İstek tarihlerini kapsayan 1.3.1981-28.2.1984 tarihleri arası için yürürlüğe konulan TİS'nin 42. maddesinde aynen "Hafta tatili pazar günüdür. İşin icabı bu günlerde rızası alınmaksızın çalıştırılan işçilere sonraki hafta içinde bir gün izin verilmezse tatil günleri için üç yevmiye, izin verilirse iki yevmiye ilave ödenir", denmektedir. Davacı vardiyalı işçi olduğunu, pazar günleri çalıştırılıp altıncı günün sonunda yedinci gün izin verildiğini, buna rağmen TİS'nin 42. maddesine göre ödeme yapılmadığını ileri sürerek istekte bulunmuştur. Gerçekten davacı pazar günü çalıştırılıp hafta içinde bir gün izin verilmişse 42. madde uyarınca kendisine "çalışmadan hak kazandığı bir günlük ücret ile birlikte" toplam üç yevmiye ödenmesi gerekir. Bu durum 42'nci madde metninden açıkça anlaşılmaktadır. Y.H.K.'nin 7.7.1982 tarihli Ek Kararıy'la "vardiyalı işçilerin hafta tatilini çalıştıkları altı günü takip eden yedinci gündür." şeklindeki 42'nci maddeye eklediği fıkranın farklı sonucuna gösterecek tarafı yoktur. Bu bakımdan bilirkişinin değerlendirmesi yanlış olduğu gibi, mahkemenin kararında belirttiği hususun da dava konusu ile ilgisi yoktur. Zira mahkeme, isteği, hafta içinde izin verilmeden çalışılmış gibi anlayarak hüküm tesis edilmiştir. Oysa davacı yedinci gün tatil yaptığını bildirerek istekte bulunmuştur. Bu durumda anılan TİS'nin 42'nci maddesini vardiyalı işçilere de uygulayarak davalının ödeme savunması da incelenip noksan ödeme varsa aradaki farka karar vermek gerekirken yazılı şekilde davanın reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen hususlar nedeniyle BOZULMASINA, (...) 22.1.1986 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy