(1475 S. K. m. 14, 51)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı farkının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir. Hüküm, süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delilerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının 1952 senesinden 1964 senesine, daha sonra da 1979 yılından emekli olduğu 20.1.1983 yılına kadar sezon çalışması yaptığı işyeri kayıtlarından tespit edilmiş, mahkemece de bu çalışma biçimi kabul edilmiştir. Mevsimlik çalışmalarda her mevsim eylemli olarak çalışılan günler ile İş Kanunu'nun 51 inci maddesine göre, çalışılmış gibi sayılan günler toplanıp, toplanmış olan bu çalışma günleri 365 günlük takvim yılına bölünmek suretiyle, çalışılan hizmetlerin takvim yılı olarak değerlendirildikten sonra, davacının çıplak ücreti ile bu çıplak ücrete eklenerek para ve para ile ölçülmesi gereken sosyal hakları hesap edilip kıdem tazminatına esas alınacak 1 güne isabet eden yüklemli ücret bulunup TİS'de beher hizmet yılı için yasalardan ayrı bir gün yevmiye yoksa Yasa'daki 30 günlük ücret tutarı esas alınarak hesaplamanın yapılması ve sonucuna göre karar verilmek gerekirken her mevsim çalışma süreleri aynı olmadığı halde, son kısa süreli mevsim çalışması içerisinde aldığı ücret ve sosyal haklarının 365'e bölünüp daha uzun süreli sezon çalışmaları için de bu ücretin esas alınması suretiyle davacı aleyhine sonuç çıkarılması yasa ve uygulamalara aykırıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 8.4.1986 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy