(818 S. K. m. 41) (506 S. K. m. 26) (1086 S. K. m. 435)
Davacı, iş kazası sonunda uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm, süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ve davalı avukatınca duruşma istenilmiş ise de, HUMK. nun 435. maddesi uyarınca duruşma isteğinin süreden reddine ve incelenmenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm temyiz itirazları ile davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Maddi tazminattan kurumca bağlanan gelirlerin sadece dava tarihine kadar gerçekleşen miktarı değil, ondan sonra ileriye yönelik olarak gerçekleşen gelirlerin de tümünün mahsubu gerekir. S.S. Kurumunun dosyada mevcut 17.06.1985 tarihi yazısında davacıya bağlanan gelirlerin 46 katsayıya kadar gerçekleşen peşin değerleri toplamının 4.499.338.00 TL. olduğu görülmektedir. 46 katsayıdan sonra da artışlar olmuştur. Bu artışların da kurumdan sorulup tamamının bilirkişinin bulduğu miktarlardan tenzili icap eder. Böyle olunca davacının maddi tazminat alacağının kalmadığı görülecektir. Bu nedenle maddi tazminat isteğinin reddi gerekmektedir. Mahkemenin noksan işlem ve noksan mahsup sonunda maddi tazminata karar vermiş olması yanlıştır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda ikinci bentte gösterilen sebepten davalı yararına BOZULMASINA, manevi tazminata ilişkin kısmın ONANMASINA, temyiz giderlerinin davalıya yükletilmesine, 05.05.1986 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy