(1475 S. K. m. 13, 17)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı farkı ile toplu iş sözleşmesi farkının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: İşçinin hastalık ve kaza gibi nedenlerle işine devam edememesi hallerinde, bunun makul bir kısmının kıdem tazminatı hesabında nazara alınması mümkündür. Bu makul sürenin 1475 sayılı İş Kanunu'nun 17'nci maddesinin "sağlık sebepleri" başlığını taşıyan (I)inci bendinin (b) fıkrasının ikinci paragrafındaki süre olarak kabulü uygun olur. Buradaki süre, hastalığın işçinin işyerindeki çalışma süresine göre 13'üncü maddedeki bildirim önellerinin 6 hafta aşamasına kadar geçen süredir. Olayda davacının 17ay 20 gün istirahatlı süresinin makul süre olarak kabulü isabetli görülemez. O halde istirahatlı süre'nin az önce işaret edilen yasa hükmünde belirtilen miktarı kıdem tazminatında nazara alınmalı; bu süreyi aşan kısma ilişkin istek ise, reddedilmelidir.
İşverenin anılan süre sonunda iş aktini feshetmemiş olması, raporlu geçen sürenin tamamının kıdem tazminatı hesabına dahil edilmesini gerektirmez.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.1987 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy