(507 S. K. m. 2) (1475 S. K. m. 5)
Dava: Davacı, fazla çalışma parası, hafta ve genel tatil gündelikleri ile ihbar ve kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, davayı görev yönünden reddetmiştir. Hüküm, süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, davalıya ait ve İstanbul'da Bayrampaşa-Vezneciler hattında çalıştırılan minibüsün şoförlüğünü yapmıştır. Davalının 507 sayılı Esnaf ve Küçük Sanatkarlar Kanunu'nun 2.maddesinin kapsamında sayılabilmesi için o işin ticari sermayesi ile birlikte bizzat kendi vücut çalışmasına dayanması ve kazancının ancak geçimini sağlayabilecek miktarda sınırlı olabilmesi gerekir. Oysa, sözü edilen işin bu nitelikte bulunmadığı anlaşılmaktadır. Böyle olunca davalının 507 S.K.'nin 2. maddesi kapsamında olduğu düşünülemez.
O halde, davacının 1475 S.K. anlamında işçi sayılarak davaya bakılıp istekleri hakkında bir karar verilmek icabeder.
Sonuç: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, 25.1.1988 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy