(1475 S. K. m. 26, 38)
Dava: Davacı, cumartesi günlerine ait ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm, süresi içinde davalı hazine avukatı tarafından temyiz edilmiş; her ne kadar hüküm altına alınan miktar temyiz incelemesi yönünden kesinlik sınırı içinde kalmakta ise de; istek ve karar ve işin niteliği ileriye yönelik tespiti de içerdiğinden, Kararın temyiz incelemesine tabi olması gerektiği sonucuna varılmakla mahkemenin davalının temyiz isteğini miktar yönünden reddetmesi usul ve yasaya aykırı görüldüğünden mezkür kararın bozularak kaldırılmasına karar verilerek, yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:
Karar: TİS'nin 20. maddesinde işyerinde haftalık normal çalışma süresinin beş günde kırkbeş saat olduğu yazılıdır. Cumartesi günlerinde tamamen çalışılmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Davalı savunmasında davacının saat ücreti ile çalıştığını, haftanın beş gününde kırk beş saat çalışarak haftalık çalışma süresini tamamladığını ve saat ücreti üzerinden hesaplanan çalışılmayan pazar günleri ücretinin ödendiğini, bunun dışında bir ödemenin söz konusu olamayacağını ileri sürmüştür. Böylece çalışılmayan cumartesi günleri için ücret ödenmeyeceğini söylemek istemektedir ve dava konusu edilen 1987 yılı Şubat ve Mart aylarında çalışılmayan cumartesi günleri için ücret ödenmediği de anlaşılmaktır. Ancak 1475 sayılı İş Kanunu'nun 38. maddesi hükmü karşısında böyle bir uygulamaya ve düşünceye yer verilmemesi gerekir. Zira 38. maddede cumartesi günleri tamamen çalışmanın duracağı sözleşmelerle tespit edilen veya örf, adet ve iklime göre bu türlü çalışmayı gerektiren işyerlerinde gündelik ücretle çalışan işçilerin cumartesi gününe ilişkin ücretlerinin haftanın öteki günlerinde olduğu gibi tam olarak ödeneceği, böyle hallerde işçilerin günlük, haftalık veya aylık ücret tutarlarında eksiltme yapılamayacağı açıklanmıştır. Böylece İ.K.'de işçinin, ücretlerinin günlük, haftalık veya aylık ücret olarak ödeneceği öngörülmüş. Saat ücreti ile çalıştırma ve saat karşılığı ödeme şekli yer almamıştır. Bu itibarla davacının saat ücretiyle çalıştığından bahisle sadece çalıştığı gündelik ücretle çalışan bir kimse olarak kabulü gerekmektedir. Böyle olunca 38. madde dikkate alınmak suretiyle pazar gününden başka cumartesi günleri için de bir gündelik tutarında ücret ödenmek zorunluluğu vardır. Mahkemenin kararı bu nedenle doğru olmakla onanması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen gerekçeyle onanmasına, oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy