(506 S. K. m. 26) (818 S. K. m. 55)
Dava: Davacı, iş kazasından doğan manevi zararın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, işyerinde kömür taşıyan vagonların geçtiği kapılardan birinde bekçi olarak görev yaptığı sırada, 22.00-22.30 sıralarında kömür yüklü vagonları taşıyan lokomotif ve birkaç vagon geçtikten sonra hernasılsa sağ bacağını tekerleklere kaptırdığını ve bacağının kesilmesi nedeniyle %42 oranında malül kaldığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin mütalaasına başvurduğu tek kişilik bilirkişi raporunda, davacı ve lokomotif sürücüsü %50'şer oranında kusurlu bulunmuşlardır. İtiraz üzerine İstanbul Teknik Üniversitesi'nden seçilen üç kişilik bilirkişi raporunda ise, kusurun tamamı davacıda görülmüştür. Raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için ODTÜ'den seçilen üç kişilik bilirkişi kurulundan alınan raporda da, davacının %100 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Her üç rapor incelendiğinde varsayımlara dayanılarak hareket edildiği görülmektedir. Olayın meydana geliş sebebi ve şekli kesin bir biçimde açıklığa kavuşturulmamıştır. Gerek bu durum ve gerekse olayın saat 22.00 sıralarında meydana gelmiş olması, böylece gecenin etkinliği ve ilaveten ocak havasında mevcut bazı gazların mevcudiyeti nedeniyle oksijen azlığının de rol oynıyabileceği, görülen işin niteliğide dikkate alındığında bunların orada bir tehlike ortamı yarattığının kabulü gerekir. Böyle olunca kusurun ağırlığı davacıda gözükmekle beraber, kısmen de işverenin tehlike sorumluluğundan sorumlu tutulması hakkaniyete uygun olur. Şu halde, davacı için bir miktar manevi tazminata hükmetmek gerekir. Manevi tazminat isteğinin tamamen reddi bu bakımdan uygun görülmemiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıdaki gösterilen sebepten, davacı yararına BOZULMASINA, 8.9.1987 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy