(1475 S. K. m. 35, 41)
Dava: Davacı, ücret farkından doğan alacağın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına lamıştır.
Hüküm, ileriye yönelik tespiti de içerdiğinden mahkemenin davalının temyiz isteğini miktardan red etmiş olması usul ve yasaya aykırı görüldüğünden söz konusu red kararınının bozularak kaldırılmasına karar verilerek, davalının temyizi yönünden yapılan inceleme ve müzakere sonunda gereği düşünüldü:
Karar: 1- YHK tarafından karara bağlanan 1981-1984 tarihleri arası TİS'nin 42. maddesinde aynen "hafta tatili pazar günüdür. İşin icabı bu günlerde rızası alınmaksızın çalıştırılan işçilere sonraki hafta içinde bir gün izin verilmezse çalıştığı tatil günleri için üç yevmiye, izin verilirse iki ilave yevmiye ödenir" sözleri yer almaktadır. Yine YHK'nin 7.7.1982 tarihli ek kararında yeniden yürürlüğe konulan 42. maddeye aşağıdaki fıkra ilave edilmiştir" denildikten sonra, "vardiyasız işçilerin hafta tatili günü pazar günüdür. Vardiyalı işçilerin hafta tatili günü ise, çalıştıkları altı günü takip eden yedinci gündür" denilmektedir. Bu düzenlemeden vardiyasız işçiler pazar günü çalıştırılıp da sonraki hafta içinde bir gün izin verilmezse, üç yevmiye alacaktır. Vardiyalı işçi altı günü takip eden yedinci günde yani kendi hafta tatili gününde çalışmazsa ilave yevmiye alamayacaktır. Vardiyalı işçilerin pazar günü çalışmış olmaları kendilerine bu maddede belirtilen ilave ücret ödemesini gerektirmez. Vardiyalı İşçiler için pazar gününe bir özellik tanınmamıştır. Davacı vardiyalı olarak çalışmaktadır. Altı çalışma gününü takip eden yedinci günü çalıştırıldığını da iddia ederek istekte bulunmuş değildir. Esasen kendi hafta tatili olan yedinci günde çalıştırılmayıp, tatil yaptığında uyuşmazlık çıkarılmamıştır. Davacı sırf pazar günü çalıştırılmış olmasından dolayı kendisine 42. maddenin uygulanmasını istemiştir. Böyle bir durumda ise yukarıda açıklanan nedenlerle ilave ücret istemesine olanak yoktur. Bu itibarla dava reddedilmelidir. Son zamanlardaki dairemiz içtihadları istikrarlı olarak bu yolda oluşmuştur. Mahkemenin aksine düşünce ile hüküm tesis etmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.
2- Davanın niteliğine göre sendikanın işçilerden yetki belgesi alması gerekir. Bu noksanlıkta giderilmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.1988 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy