(1475 S. K. m. 39, 46)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık ücretli izin parası ile bayram, hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1 - Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm temyiz itirazları ile davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2 - Davacı tanıklarından sadece Mehmet isimli tanık pazar günleri çalıştıklarından söz etmiş, fakat her hafta tatili günü çalışıldığını açıkça belirtmemiştir. Diğer davacı tanıklarından ikisi ise, Cumartesi günleri de çalışıldığını söylemişler, Pazar günü çalışıldığından bahsetmemişlerdir. Dördüncü tanık Pazar günü çalışıp çalışmadığını bilmediğini söylemiştir. Davacı tanıklarından Engin ise, pazar günleri çalışılmadığını bildirmiştir. Bu durumda sadece bir davacı tanığının az önce belirtilen şekildeki ifadesine dayanılarak takriben 5 yıllık süre içindeki tüm hafta tatili için hafta tatili ücretine karar verilmiş olması isabetsizdir. Bir kimsenin 5 yıl süre ile hafta tatili yapmaksızın çalıştığının kabulü gerçeğe ve hayatın olağan akışına uygun düşmez. O halde hafta arasında izin verilmeksizin çalıştığı hafta tatili günlerinin gerçeğe uygun ve inandırıcı bir biçimde tesbit olunarak sonucuna göre bir karar verilmek gerekir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA, 17.09.1990 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy