(1475 S. K. m. 16)
Dava: Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, davalı idarede 1976-1988 yılları arasındaki işyerinde işin gereği aralıklı olarak çalışmış ve 20.2.1989 tarihinde başka bir işverene ait işyerinde daimi işçiliğe geçmiştir. Davacı, işe çağrılmadığı için daimi nitelikte iş bulduğunu bildirerek kıdem tazminatı istemiştir.
Mahkemece davacının başka yerde iş bulup ayrılmış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.
Gerçekten olayda iş akdinin davacı tarafından feshedildiği anlaşılmakta ise de, uzun yıllar mevsimlik iş adı altında geçici ve düzensiz aralıklarla bu çalışma ortamında çalıştırıldığı, iş oldukça çağrılıp iş bitince çalışmasına ara verildiği, yılın hangi mevsimlerinde iş çıkıp çıkmayacağının belli olmadığı, davalı idarenin dahi mevsimlik işin başlangıç ve bitim tarihlerini belirleyemediği anlaşılmaktadır. Bunu İş Kanununun 16/2. bendinin (e) fıkrasındaki iş şartlarının esaslı bir tarzda değişmesi, başkalaşması veya uygulanmaması tarifine uygun bir durum olarak kabul etmek gerekir. Hakkaniyette bunu icabettirir. Bir işçinin ücret ödenmeden her an emre amade bekletilmesi yaşam gereklerinede uygun düşmez. Böyle olunca iş akdini fesihte davacıyı haklı görmek ve gerçekleşecek olan kıdem tazminatına karar vermek gerekir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.2.1992 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy