(5953 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı ile ücret farklarından doğan alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 435 nci maddesi uyarınca duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1 - Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2 - Davacı, davalı gazetenin Paris muhabiri olarak çalışmıştır. Hizmet akti 31.10.1985'de feshedilmiştir. 23.12.1985 tarihinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle açtığı davada ihbar ve kıdem tazminatı ile Ekim 1985 ayı ücretine karar verilmiş ve o karar Yargıtay'ca onanmak suretiyle sonuçlanmıştır.
Davacı, 4.4.1989 tarihinde açtığı bu dava ile önceki davada saklı tuttuğu hakkına binaen 1.1.1985 ile 31.10.1986 tarihleri arası için 25.2.1985 tarihinde yürürlüğe konulan TİS'den doğan 10 aylık ücret farkına ilişkin olarak Basın İş Kanunu'nun 14/2 nci maddesi hükmüne göre % 5 fazlaya ait ödemeyi istemiştir.
Bilirkişi kurulu 1.1.1985 tarihinden itibaren 31.10.1985 tarihine kadar TİS zammından doğan net aylık ücret farkını 102.915 TL. olarak bulmuş ve bunun 1.1.1985 tarihinden itibaren dava tarihi olan 4.4.1989 tarihine kadar % 5 fazlasını 68.171.250 TL olarak hesaplamış ve fesih tarihinden takriben 3,5 yıl sonra bu istekte bulunulmasının iyi niyetle bağdaştırılamayacağını da işaret etmişlerdir.
Mahkemece bilirkişilerin tespit ettikleri miktardan % 50 oranında bir indirim yapılarak 34.006.250 TL. ye karar verilmiştir.
Gerçekten bu isteğin hizmet aktinin feshinden takriben 3,5 yıl sonra dava edilmiş olması, daha önceki dava sırasında TİS'nin varlığı bilinmekte iken buna rağmen dava konusu yapılmamış olması ve aylık ücret farkı miktarının düşük olması, % 5'lerden oluşan miktarın ise çok yüksek meblağlara ulaşması gibi durumlar ve 24.12.1973 gün ve 4/6 sayılı içtihadı birleştirme kararı dikkate alınmak suretiyle daha yüksek bir oranda indirim yapmak gerekirken yazılı şekilde % 50 indirim yapılmış olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.06.1991 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy