(1475 S. K. m. 14/2)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı farkının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, davayı zamanaşımı nedeniyle reddetmiştir.
Hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, davalıya ait işyerinde 9.2.1968-5.7.1973 ve 2.5.1985-25.2.191 tarihleri arasında aralıklı olarak çalışış ve yaşlılık aylığı almak amacıyla işten ayrılmıştır. Son dönem çalışması için kıdem tazminatı ödenmiş, 9.2.1968-5.7.1993 tarihleri arası çalışması dikkate alınmammıştır. Bu dönem için kendisine kıdem tazinatı ödenmediği anlaşılmaktadır. İş Kanununun 14/2. maddesi uyarınca; işçinin kıdemi, hizmet aktinin deva etmiş veya fasılalarla yeniden aktedilmiş olmasına bakılmaksızın aynı işverenin bir veya değişik işyerlerinde çalıştığı süreler göz önüne alınarak hesaplanır. Buna göre, koşulları gerçekleşmiş ise davacının aynı işverene ait daha önceki çalışma dönemininde dikkate alınması gerekirken zamanaşımı nedeniyle ilk dönem çalışmasıyla ilgili isteğin reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir. Zira, aralıklı çalışmaya devam ettiğinden hizmetlerin birleştirilmesi söz konusu olup bu durumda zamanaşımının varlığından söz edilemez.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.05.1993 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy