(1475 S. K. m. 13, 14)
Dava: Davacı, kıdem tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacının aynı işyerinde aralıklarla çalıştığı, çalışmasının bir kısmının işyerinde, devletleştirilmesinden önce, diğer kısmının da sonra, değişik kamu kuruluşu niteliğindeki işveren nezdinde gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Davacının en son çalışması 1475 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesi uyarınca işverenin fesih ile son bulgu gibi önceki çalışmaları da kıdem tazminatını hak edecek şekilde son bulmuştur. İş Kanunu'nun 14. maddesinin olayda uygulanması gereken fıkrası dördüncü fıkra olmayıp ikinci fıkradır. Böyle olunca geçmiş olan tüm çalışmalarının kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması gerekir. Mahkemece emeklilik olgusunun gerçekleşmesi esas alınarak hatalı biçimde dördüncü fıkra koşullarının gerçekleşmediğinden sözedilerek isteğin reddedilmiş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.05.1996 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy