(1475 S. K. m. 14, 35, 41) (1086 S. K. m. 74)
Dava: Taraflar arasındaki, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma parası, bayram, hafta ve genel tatil gündelikleri ile ücret alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatından istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 8.10.1996 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1 - Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2 - Davacı hafta tatili ücreti istemediği halde bilirkişi raporuna dayanılarak hafta tatili ücretinin hüküm altına alınması HUMK. nun 74 ncü maddesindeki istekle bağlılık kuralına aykırıdır.
3 - Davacı körfez krizi döneminde 3 ay süresince fazla mesai yaptığını iddia ederek karşılığı alacağın tahsiline karar verilmesini istediği halde, bu isteği aşar şekilde tüm süre için günde 2 saat üzerinden bu isteğin hüküm altında alınmış olması keza hatalıdır.
4- 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/11. maddesine göre ödenmeyen süre için hüküm altına alınan kıdem tazminatına mevduata uygulanan en yüksek faize karar vermek gerekir. Bu konuda banka iskonto faizinin yürütülmesi doğru değildir. Davalı yararına usuli kazanılmış hak ilkesi nazara alınarak mevduata uygulanan en yüksek faiz yürütülmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 08.10.1996 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy