(1475 S. K. m. 14, 49)
Dava: Davacı, kıdem ve kötü niyet tazminatları, yıllık ücretli izin parası ile TİS.'den doğan fark alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm, süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı, son üç yıl için yıllık ücretli izin isteğinde bulunmuş, mahkemece son iki yılın izin hakkı ile ilgili davacının bir talepte bulunamayacağı sonucuna varılmıştır. Son iki yıl için hakkı konusundaki mahkemenin kararı doğrudur. Ancak, 1991-1992 yılı iznini davacının kullanıp kullanmadığı anlaşılamamıştır şeklinde bir gerekçeyle o dönemin izin parası reddedilmişse de bu konuda ispat külfetinin davalı işverene ait olduğu ve bunun da izin defteri veya eşdeğer bir belgeyle kanıtlanması gerektiği gözardı edilmiştir. Bu yön dikkate alınmaksızın tüm izin alacağının reddedilmiş olması, hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.1996 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy