(1475 S. K. m. 13, 14, 17)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı farkının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçi iş kazası sonucu işyerinde 1.1.1990 tarihinden itibaren 1 yıl 8 ay 14 gün raporlu kaldığı, bu raporlu sürenin tamamının kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması gerektiği iddiası ile fark kıdem tazminatı isteğinde bulunmaktadır. Mahkemece raporlu sürenin tamamı dikkate alınarak istek gibi hüküm kurulmuş ise de dairemizin kararlılık kazanmış uygulamasına göre bu konuda 1475 Sayılı İş Kanunu'nun 17/1. maddesinde öngörülen süre dikkate alınmalıdır. Gerçekten anılan madde uyarınca işveren, hastalık, işçinin işyerindeki çalışma süresine göre 13. maddedeki bildirim önellerini altı hafta aşmasından sonra fesih hakkını kullanabilecektir. Somut olay yönünden konu ele alınacak olursa davacı işçinin 3 yıldan fazla bir çalışması olduğu için 8 haftalık bildirim öneline 6 hafta ilavesi ile bulunacak sürenin kıdem tazminatı hesabında değerlendirilmesi gerekir.
Bu itibarla tüm sürenin bu hesapta dikkate alınmış olması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten BOZULMASINA, 16.12.1997 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy