(1475 S. K. m. 13, 14)
Dava: Davacı; ihbar, kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücretiyle hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm, süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı, iş sözleşmesinin davalı işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı istemiştir. MAhkemece istekler kabul edilmiştir. Davacı davalıya ait işyerinde 1.8.1991 tarihinde işe başlamış, bu çalışmasını sürdürürken 18.8.1993 tarihinde vermiş olduğu istifa dilekçesi ile işten ayrılmıştır. Daha sonra 1.9.1993 tarihinde yeniden aynı işyerinde çalışmaya başlamış ve 17.7.1994 tarihinde davalı işverence iş sözleşmesi feshedilmiştir. Mahkemece davacının 18.8.1993 tarihindeki istifası dikkate alınmaksızın tüm süre üzerinden kıdem tazminatının tahsiline hüküm kurulmuştur. Oysa davacının 1.8.1991-18.8.1993 tarihleri arasındaki çalışması istifa etmek suretiyle sona ermiş olduğundan bu dönemin ihbar ve kıdem tazminatı hesabında nazara alınması hatalıdır. Öte yandan davacının 1.9.1993-17.7.1994 dönemi çalışması davalı işverence haklı bir neden olmadan sona erdirilmiş ise de anılan dönemde bir yıllık çalışma gerçekleşmediğinden 1475 sayılı İş Kanununun 14. maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesine imkan yoktur. O halde davacının kıdem tazminatına ilişkin isteğinin reddine karar verilmesi gerekir. Ortaya çıkılan bu duruma göre davacının son dönem çalışması için ihbar tazminatına hüküm kurulmak üzere karar bozulmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebepten (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.5.1997 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy