(1475 S. K. m. 14, 19)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin parasının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı, hizmet akdinin davalı işveren tarafından haklı bir neden bulunmadığı halde sona erdirildiğini iddia ederek ihbar tazminatı, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacak isteğinde bulunmuş, davalı ise davacının emeklilik nedeniyle işyerinden ayrıldığını kendisine kıdem tazminatının ve yıllık izin ücretinin ödendiğini, davacı tarafından ibraname verildiğini, bu sebeple davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme davacının hizmet akdinin emeklilik sebebiyle sona erdiğini kabul ederek ihbar tazminatı isteğini reddetmiş, ancak ibranameye değer verilemeyeceğini gerekçe göstererek kıdem tazminatı ve izin ücreti isteklerini kabul etmiştir. Delil olarak ibraz edilen ibranamede davacı 2.7.1994 tarihinde işyerinden ayrıldığını ve işyerinden ayrılırken yıllık izin ücretlerini ve kıdem tazminatını tamamen aldığını ve işverene ibra ettiğini bildirmiştir. Davacı ibranamedeki imzayı ve ibranameyi inkar etmiş değildir. İbranamenin aktin feshinden sonra verildiği içeriğinden anlaşılmakta ve ibranamede davacı açıkça yıllık izin ücretlerini ve kıdem tazminatını işyerinden ayrılırken tamamen aldığını kabul etmektedir. Buna rağmen mahkemece ibranameye değer verilmeyecek davacının yıllık izin ücreti ve kıdem tazminatı taleplerinin kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 3.6.1997 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy