(2822 S. K. m. 66) (2821 S. K. m. 33, 63)
Dava: 1- O. Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Vakfı, 2- O. Sendikası Genel Başkanlığı adına Av. Y. İ. ile M. T. Yatırım ve İşletme AŞ adına Av. A. P. aralarındaki dava hakkında Ankara 11. İş Mahkemesinden verilen 7.5.1998 günlü ve 534/301 sayılı hüküm davacı avukatınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.06.1998 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
KARŞIOY YAZISI
O. sendikası ile davalı M. T. Yatırım ve İşletme Anonim Şirketi arasında bağıtlanan Toplu İş Sözleşmesinin Vakıf ile ilişkiler başlıklı 37. maddesinde, "İşveren, sendikalı her işçi için Toplu İş Sözleşmesinin birinci yılında her ay dört milyon TL, sözleşmenin ikinci yılında ise her ay 7,5 milyon TL olarak O. Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Vakfına" öder denilmekle beraber bu ödemelerin tahakkuk tediye ve tahsil şartları ek protokolle belirlenmiştir. Bu protokol O. Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Vakfı ile işveren arasında imzalanmış olup bu protokolün 1.1.1998 31.12.1999 tarihleri arasında geçerli olmak üzere ve toplu iş sözleşmesinin ayrılmaz parçası olarak düzenlendiği belirtilmiş olup bu ek protokolde Toplu İş Sözleşmesi gibi sendika yöneticileri tarafından imzalanmıştır.
İşveren, Vakfa bu ödemeleri yaparken Vakıflar Genel Müdürlüğünün bir genelgesine dayanarak ödemeleri durdurmuş ve Vakıf ise ödemelerin devamına karar verilmesini istemiş olup mahkemece 5521 sayılı İş Mahkemeleri yasası gereğince dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.
Sendikalar Yasasının 33. maddesinin 4. bendinde sendikaların üyelerine yardım ve eğitim amacıyla sandıklar kurulmasına yardımcı olabilecekleri belirtilmiş olup, dosya arasında bulunan Vakıf Senedinin 1. maddesinde vakfın isminin, otel, lokanta, eğlence yerleri işçileri sendikası, Sosyal Güvenlik ve Yardımlaşma Vakfı olduğu ve kurucularının sendika yöneticileri ve üyeleri bulunduğu belirlenmiştir. Bu vakfın kuruluşunun ve temelinin hukuksal dayanağı sendikalar yasasıdır. Ayrıca vakıf senedinin vakfın başlıca kaynakları başlıklı 40. maddesinde değerlendirilmesi gerekmektedir.
Bu maddenin (a) fıkrasında, sendika tarafından bağıtlanan toplu İş Sözleşmesine konulan hükümler gereği üyeler adına işverence yatırılacak kesintilerin başlıca kaynaklardan biri olduğu belirtilmekle beraber, toplu iş sözleşmesi gereği işveren tarafından yatırılan vakıf keseneğinin o üye için vakıf üye aidatı olduğu aynı maddenin (e) fıkrasında belirtilmektedir.
Bütün bu anlatımlardan anlaşılacağı şekilde, işveren toplu iş sözleşmesi ve bu sözleşmenin eki protokolle her sendika üyesi işçi için vakfa onun ödemesi gereken aidatı ödemeyi kabullenmiştir. Bu ödemenin kaynağı toplu iş sözleşmesidir. Yapılacak ödemeler toplu iş sözleşmesinin ücretler ve sosyal yardımlar başlıklı 6. bölümde yer almakta olup, işçi adına bu ödeme vakfa yapılacak olup, vakıf temelini Sendikalar Yasasından aldığına ve ödemeler ise toplu iş sözleşmesinden kaynaklandığına göre, Sendikalar Yasasının 63. maddesinin 2. fıkrası ile Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Yasasının 66. maddesinin 2. fıkrası gereğince davaya bakmakla görevli mahkeme iş mahkemesi olduğundan mahkemenin davayı görev yönünden reddine ilişkin kararın bozulması gerektiği görüşündeyiz.
Full & Egal Universal Law Academy