(1475 S. K. m. 14, 89)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık ücretli izin parası ile hafta tatili gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:
Karar:1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Bölge çalışma müdürlüğünce yapılan inceleme sonucu düzenlenen raporda davacı işçinin hizmet akdinin 5.2.1997 tarihinde sona erdirildiği görüşüne yer verilmiştir. Davalı tanıkları da bu tarihi doğrular nitelikte anlatımlarda bulunmuş davacı tanıkları ise herhangi bir açıklama yapmamışlardır. 1475 Sayılı İş Kanunun 89. maddesinin son fıkrasına göre iş hayatını izleme denetleme ve teftişe yetkili memurlar tarafından tutulan tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar muteberdir. Bu durumda kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağının anılan tarihe kadar geçen süre dikkate alınarak hesaplaması gerekirken 7.11.1997 tarihinin esas alınması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.11.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy