(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41, 57) (1086 S. K. m. 435)
Dava: Davacı, kıdem ve kötü niyet tazminatı, fazla çalışma ve yıllık ücretli izin parası, hafta ve genel tatil gündelikleri ile tasarruf teşvik nemasının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de, HUMK'nun 435. maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-) Kıdem tazminatı dışındaki alacaklar için davalı temerrüde düşürülmediği halde fesih tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faiziyle hüküm kurulması hatalıdır. Gerçekten bu alacaklar için dava tarihinden itibaren % 30-% 50 kanuni faiz yürütülmesi gerekir.
3-) Öte yandan hükmedilen kıdem tazminatı için oran gösterilmek suretiyle en yüksek banka faizinin yürütülmesi doğru değildir.
Mahkemece yapılacak iş davalı yararına oluşmuş bulunan kazanılmış hak ilkesi göz önünde tutulmak suretiyle % 88 oranını geçmemek üzere en yüksek banka mevduat faizine hükmetmektir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy