(1475 S. K. m. 14, 49)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücreti ile bayram, hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara, toplanan delilerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Mahkemece davalı işverenin ibraz ettiği izin belgeleri dikkate alınarak o belgelerde kullandırıldığı gösterilen süreler mahsup edilmek suretiyle bakiye süre için yıllık ücretli izin alacağı belirlenmiş ise de izin belgelerinde davacının imzasına yer verilmiş değildir. Böyle olunca tek taraflı olarak işverenin düzenlediği belgeler esas alınarak sonuca gidilemez. Bu itibarla anılan belgeler yokmuş gibi izin alacağı tespit edilip hüküm altına alınmalıdır.
3. Davacı kıdem tazminatı için dolar bazında istekte bulunmuş, mahkemece de bu tazminat dolar olarak hesaplanıp belirlenmiş ancak ne var ki infazda kolaylık sağlanması düşüncesiyle doların ödeme tarihindeki kur üzerinden Türk parası karşılığı bulunarak hüküm altına alınmıştır. Bu şekilde hüküm kurulmuş olması Türk parası olarak kıdem tazminatının tespit edildiğini göstermez. Bunun tabi sonucu olarak da Amerikan Doları üzerinden hüküm kurulduğuna göre fesih tarihindeki devlet bankalarınca bir yıllık dolara uygulanan en yüksek faizin yürütülmesi şeklinde karar verilmelidir. Bir başka anlatımla somut olayda kıdem tazminatı için Türk parasına uygulanan en yüksek banka mevduat faizinin fesih tarihinden itibaren yürütülmesi hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.5.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy