(1475 S. K. m. 14, 49)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık izin, çocuk parası ile giyim yardımı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm, süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı işçi 1999 Ocak ayının 25. günü emeklilik dilekçesi vermek suretiyle işyerinden ayrıldığını, bundan bir gün önce 24.01.1999 tarihinde bütün işçilere % 20 oranında zam yapıldığını, kendisinin bu zamdan yararlandırılmadığını böylece eşit işe eşit ücret ilkesine ters düşüldüğünü ileri sürerek fark tazminat ve işçilik alacakları talebinde bulunmuştur.
Davalı işveren, davacı işçinin performansının yeterli olmadığı için bu zammın kendisine uygulanmadığını dolayısıyla da davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece savunmaya değer verilerek davanın reddine karar verilmiştir.
Savunma ve dosya içeriğine göre bütün işçilere anılan tarihte ücretlerine zam yapıldığı, davacının ise performansı yeterli olmadığı için zamdan yararlandırılmadığı anlaşılmaktadır. Niçin performansının yeterli olmadığı ispatlanmış değildir. Kaldı ki uzun senelerden beri çalışan davacı daha önceki zamlardan hep yararlandırılmıştır. Bu durumda gerek Anayasanın eşitlik ilkesine gerek İş Hukukundaki eşit işe eşit ücret kuralına aykırı bir uygulama yapılmıştır ki bunun benimsenmesi olanağı yoktur. Böyle olunca davacının da bu ücret zammından yararlandırılması gerektiği düşünülerek hesaplamalar yapılmalı ve belirlenen miktarlar hüküm altına alınmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.04.2001 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy