(1475 S. K. m. 14, 26)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı farkı ile gecikme faizinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı işçi, davalıya ait işyerinde mevsimlik işçi olarak çalışmakta iken, hizmet akdinin emeklilik sureiyle sona erdiğini, işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesi uyarınca her bir hizmet yılı için 40 yevmiye tutarında kıdem tazminatı ödenmesi gerekirken yıllık 30 günlük ücret üzerinden ödeme yapıldığını belirterek fark kıdem tazminatı ve gecikme faizi isteğinde bulunmuştur.
Davalı işveren Toplu İş Sözleşmesinin kıdem tazminatını düzenleyen 58. maddesinin mevsimlik işçileri kapsamadığını belirterek isteğin reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece iddia doğrultusunda davacının fark kıdem tazminatı ile gecikme faizi isteği hüküm altına alınmıştır.
Dosya içeriğine göre akdin fesh edildiği tarihte işyerinde yürürlükte bulunan 7. Dönem Toplu İş Sözleşmesinde mevsimlik işçilerden süresi belirli hizmet akdi ile çalışanlar olarak söz edildiği ve sözleşmenin 5. maddesinde de anılan işçilerin hangi hükümlerden yararlanacaklarının açıkça belirtildiği, bunların arasında kıdem tazminatını düzenleyen 58. maddenin yer almadığı, Toplu İş Sözleşmesinin 58. maddesinde hizmet akdi emeklilik suretiyle sona eren mevsimlik işçiler her tam yıl karşılığı 40 günlük ücret tutarında kıdem tazminatı ödeneceğine ilişkin bir hükme yer verilmediği anlaşılmaktadır. Böyle olunca hizmet akdi emeklilik nedeniyle sona eren davacı mevsimlik işçinin Toplu İş Sözleşmesinin 58. maddesinden yararlanma olanağı bulunmadığından fark kıdem tazminatı ile gecikme faizi isteğinin reddine karar verilmelidir. Mahkemece yazılı şekilde isteğin kabulü hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.6.2001 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy