(2822 S. K. m. 15) (İşkolları Tüzüğü EK)
Dava:
. ve
.. Sendikası adına Avukat
.. ile Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı adına Avukat
. ile Müdahil davalı
A.Ş.
adına Avukat aralarındaki dava hakkında
.İş Mahkemesinden verilen 26.03.2002 günlü ve 1239/111 sayılı hüküm taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü :
Karar: 1- Davacı sendika vekili 01.04.2002 tarihli dilekçe ile temyiz yoluna başvurduktan sonra vekaletnamesindeki yetkiye dayanarak 06.04.2002 tarihinde temyiz isteminden vazgeçmiş olduğundan temyiz dilekçesinin reddine,
2- Davalı Bakanlık ile müdahil işverenin temyizine gelince;
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı 20 Ekim 2000 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 06.10.2000 tarih ve 25 sayılı kararı ile
A.Ş. işyerinin niteliği itibariyle İşkolları Tüzüğünün 04 sıra numaralı Gıda Sanayii işkoluna girdiğinin tespitine karar vermiştir. Bu tespite karşı davacı sendika yasal süre içerisinde itiraz ederek fabrika işyerinin dışında kalan işyerlerinin İşkolları Tüzüğünün 17 sıra numaralı ticaret, büro, eğitim ve güzel sanatlar işkoluna girdiğini ileri sürmüş ve Bakanlığın tespitinin bu yönden iptalini istemiştir.
Mahkemece ilk bilirkişi raporu doğrultusunda istek gibi karar verilmiştir.
Dosyadaki bilgi ve belgelerden müdahil davalı şirketin Kocaeli'nde bulunan fabrika işyerinde patates ve mısır ürünlerinden cips üretiminin yapıldığı, üretilen gıda maddelerinin İstanbul'daki genel müdürlüğe bağlı İzmir, İstanbul ve Ankara'da bulunan depolarda depolandığı, sevk ve satışının yapıldığı, depo işyerlerinde sadece fabrikada üretilen ürünlerin bulunduğu genel müdürlükte de bunun dışında bir faaliyet bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla genel müdürlük ve depo işyerlerinin de fabrika işyerinden bağımsız bir hizmet görmediği dikkate alınarak bu işyerlerinin de işin niteliği ve yürütümü bakımından asıl işverene bağlı işyerleri olduğunu ve asıl işyerinin işkolu içinde bulunduğunu kabul etmek gerekir.
Bu nedenlerle mahkemenin yazılı şekilde itirazın kabulüne karar vermesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
1- Ankara 8. İş Mahkemesinin 26.03.2002 tarih ve 2001239 Esas 2002/111 sayılı kararının bozularak ortadan kaldırılmasına,
2- İtirazın reddine,
3- Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,
4- 175.000.000 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalı Bakanlığa verilmesine,
5- Yapılan yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 09.07.2002 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy