(1475 S. K. m. 14, 35)
Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, fazla mesai ile bayram ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Yargıtay Kararı
1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçinin çalıştığı beş yıl için, her iş günü üç saat fazla mesai yaptığı kabul olunarak fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Bir işçinin her gün fazla mesai yaptığının kabulü hayatın olağan akışına uymaz.
Gerçekten mazeret, hatalık, izin ve benzer ihtiyaçlar nedeniyle bir insanın bazı zamanlar fazla mesai yapmaması ihtimali her zaman mevcuttur. Bu itibarla fazla mesai alacağından bir indirim yapılarak sonuca gidilmelidir.
3- Mahkemece davacı işçinin iş akdinin 10.7.2001 tarihinde işverence feshedildiği kabul edilmiştir. Davalı işverenin bu tarihten sonra temerrüde düşürüldüğüne dair dosyada bilgi ve belge bulunmadığına göre, hüküm altına alınan kıdem tazminatı dışındaki alacaklara dava tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması gerekirken, bu alacaklara fesih tarihi olan 10.7.2001 tarihinden faiz yürütülmesi doğru değildir.
4- Kıdem tazminatı alacağına faiz hükmedilirken fesih tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizine karar verilmesi yeterli olup, ayrıca oran belirtilerek sonuca gidilmesi de hatalıdır. Mahkemece yapılacak iş reeskont ve % 80 faizi geçmemek üzere hüküm kurmaktır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 1.4.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy