(1475 S. K. m. 26) (506 S. K. m. 49) (4389 S. K. m. 5)
Davacı, kıdem, ihbar ve kötü niyet tazminatı, ücret ile yıllık izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Yargıtay Kararı
1. Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı işçinin raporlu olup çalışmadığı süreye ilişkin ücret alacağının kabulüne karar verilmiştir. Davacı bu süre için Sosyal Sigortalar Kurumu'ndan iş göremezlik ödeneği talep edebileceğinden ve ücret de çalışma karşılığı hak edilen bir alacak olduğundan çalışılmayan süre için bu alacağın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekil de hüküm kurulması hatalıdır.
3. Davalı bankanın % 84.52 hissesi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'na ait olduğuna göre 4672 ve 4743 Sayılı Kanunlarla değişik 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 5. maddesi gereğince harçtan muaf olduğundan davalı aleyhine ilam harcına hükmedilmesi de yine isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 11.12.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy