(1475 S. K. m. 35)
Dava: Davacı, fazla çalışma parası ile geçici görev yolluğunun ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı, davalıya bağlı Orman İşletme Müdürlüğünde şoför olarak görev yaptığını, işyerinin bulunduğu belediye sınırları dışında görevlendirildiği halde geçici görev yolluğunun ödenmediğini belirterek istekte bulunmuştur.
Mahkemece istek doğrultusunda hüküm kurulmuştur.
Toplu İş Sözleşmesinin geçici görev yolluğunu düzenleyen 37/b maddesinde Asli görevleri geçici nitelikte olmayıp, fiili görevlerini işyeri merkezlerinde ifa eden (sanatkar ve şoför gibi) mevsimlik ve daimi işçilere işyerinin bulunduğu belediye sınırları (Büyükşehirlerde Büyükşehir Belediye sınırları) dışına geçici olarak görevlendirilmeleri halinde geçici görev yolluğu ödenir. Ancak bu personel dışında olup, ana ormancılık faaliyetlerinin yürütüldüğü işyeri yetki sınırları içinde çalışanlar harcırah hükümlerinden faydalanamaz hükmü yer almaktadır.
Davacının işletme müdürlüğü nezdinde hizmet vasıtası şoförü olarak asli görevini işletme müdürlüğünün bulunduğu belediye sınırları dışında ancak ana ormancılık faaliyetlerinin yürütüldüğü işletme müdürlüğünün yetki sınırları içinde gerçekleştirdiği bu sebeple geçici görev yolluğundan yararlanması mümkün olmayan personel olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının asli görevini ifa ettiği dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2003 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy