(4857 S. K. m. 53)
Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık izin ücreti, hafta tatil ve ara dinlenme ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Dosyadaki bilgi belgelerden davacının 1.2.1999-2.5.2001 tarihleri arasında işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacı mahkemeye sunduğu 20.2.2002 tarihli dilekçesinde daha önceki yıllarda iznini kullandığını belirtmiştir. Bu durum da davacının ikinci yıl iznini kullandığı yazılı belge ile kanıtlanamamıştır. İkinci yıl izninin kabul edilmesi gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile son yıl izin ücreti talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.
Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.02.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy