(4857 S. K. m. 17, 41, 47, 57) (1475 S. K. m. 14, 56, 89)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ile dini ve milli bayram gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı kullandırılmayan yıllık ücretli izinleri karşılığı ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 89/son maddesi uyarınca aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilmesi gereken iş müfettişliği raporunda davacının kullanmadığı 89 günlük yıllık ücretli izni olduğu saptanmıştır. Davalı işveren bu izinleri kullandırdığına dair kanıt sunmamıştır. Mahkemece yıllık ücretli izin alacağının reddi hatalıdır. Belirtilen gün üzerinden izin alacağı 1475 sayılı İş Kanunu'nun 56. maddesi uyarınca fesih tarihindeki ücret üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.
3. Mahkemece hüküm altına alınan fazla mesai ve ulusal bayram, genel tatillerde çalışma karşılığı ücret alacakları son ücret üzerinden hesaplanmıştır. Bu alacakların hak edildiği tarihteki ücretler üzerinden hesaplanması gerekir. Zira yıllık ücretli izin alacağı gibi bu alacakların son ücret üzerinden hesaplanacağına dair açık bir kural yoktur. Karar bu yönü ile de hatalı bulunmuştur.
4. Davacı brüt miktarlara karar verilmesini istemiştir. Kesintiler infaz sırasında dikkate alınacağından, hüküm altına alınan tazminat ve alacaklar brüt miktarlar üzerinden hüküm altına alınmalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 9.5.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy