(4857 S. K. m. 17, 41, 47) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma parası ile genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Dinlenen taraf tanıklarının davacının işyerinde 07.00-21.00 saatleri arasında çalıştığını ancak bu çalışmaların münavebeli olarak iki kişi olarak belirttiklerine göre çalışma sırasında günde 7 saatten fazla çalışması olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda haftalık çalışma saati 1.5 saatlik süre altında kaldığından fazla çalışma alacağının reddi gerekir.
3. Davacı, dava dilekçesinde işe giriş tarihinin "Mart 1998" olduğunu belirtmiş ise de sonradan verdiği 28.4.2003 tarihli dilekçesinde işe giriş tarihinin Mart 1988 olduğunu dava dilekçesinde bu tarihin yanlış yazıldığını belirtmiştir. Davacı bu dilekçesinde "ıslah" tabirini kullanmış ise de, gerçekte bu dilekçesinde harç yatırmamıştır. Mahkemenin bu dilekçeyi ıslah olarak kabulü hatalıdır. Dilekçenin hukuki niteliği belirlemek mahkemeye aittir. Dolayısıyla dava dilekçesinde belirtilen tarihin maddi hata ile yazıldığının kabulü gerekir. Bu durumda 15.2.2004 tarihi sonrası verilen dilekçede müddeabihin artırılarak usulüne uygun ıslah yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin yazılı şekilde ikinci dilekçe ıslah olarak kabul edilmemesi hatalıdır. İkinci dilekçeyi ıslah dilekçesi olarak kabul edilip sonuca göre karar verilmesi gerekir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.5.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy