(1475 S. K. m. 14) (506 S. K. m. 79)
Dava: Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin, Fazla mesai ücreti, hafta sonu, milli ve dini bayram paralarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı, işyerinde 1.4.1983-7.10.1998 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını iddia ederek bu çalışması süresinin tespiti ile kıdem, ihbar tazminatı ve diğer işçilik alacakları talebinde bulunmuştur.
Davalı, davacının 30.5.1995 tarihinden sonra çalışmadığını, işyerini kendisinin terk ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davacının 1.4.1983-30.5.1995 tarihleri arasında işyerinde çalıştığı kabul edilerek, kıdem, ihbar tazminatı ve ücret alacağına hükmedilmiş, hizmet tespiti davasının da reddine karar verilmiştir.
Dinlenen davacı tanıkları, davacının 1995'ten sonra da işyerinde çalıştığını belirlemişlerdir.
Somut olayda öncelikle halledilmesi gereken husus, davacının işyerinde hangi tarihler arasında çalıştığının belirlenmesi ve bu hususta hizmet tespitine karar verilmesi gerekir. Bu husus belirlendikten sonra talep edilen alacaklar hakkında bir karar verilmesi gerekir.
Böyle olunca mahkemenin hizmet tespiti talebini reddetmesi hatalıdır.
Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 8.6.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy