(1475 S. K. m. 14) (1086 S. K. m. 83) (5521 S. K. m. 7, 15)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davalı davadan önce temerrüde düşürülmemiştir. Bu nedenle kıdem tazminatı dışında ıslahla arttırılan alacak miktarlarına ıslah tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması gerekirken dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir.
3- Davacı fazla mesai alacaklarının ödenmediğini iddia etmiş; davalı ise davacının yaptığı fazla çalışmalarının ücretlerinin kendisine ödendiğini ileri sürmüş ve bu konuda davalıya yemin teklifinde bulunmuştur. Mahkeme davalının bu yemin teklifini, davanın türü ve delil durumu gerekçesiyle reddetmiştir.
5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunun 7. maddesinde "iş mahkemelerinde şifahi yargılama usulünün uygulanacağı, "15. maddesinde ise" bu kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı düzenlenmiş olmasına rağmen, fazla çalışma alacağı yönünden davacı tarafından yapılan yemin teklifinin mahkemece reddedilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.10.2004 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy