(4857 S. K. m. 53)
Dava: Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ve ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının temyizine gelince;
Dosyadaki bilgi belgelerden; 1.4.1987 tarihinden beri aralıksız olarak çalışan davacının 1.7.2003 tarihinde dört ay süre ile ücretsiz izne ayrıldığı, 17.12.2003 de işbaşı yaptıktan sonra ikinci kez 1.1.2004 tarihinde dört ay süre ile ücretsiz izne ayrılmasının işverence kendisine bildirildiği anlaşılmaktadır.
Mahkemece, davacı iş akdini ücretsiz izne ayrılmasından itibaren altı iş günü geçtikten sonra 12.1.2004 tarihinde feshettiğinden kıdem tazminatı isteğinin reddine karar verilmiştir.
1475 ya da fesih tarihinde yürürlükte olan 4857 sayılı İş yasasında işçinin rızası dışında ücretsiz izin uygulamasına yer verilmiş değildir. Böyle olunca işçiyi rıza dışında ücretsiz izne ayıran davalı işveren 31.12.2003 tarihinde hizmet aktini haksız olarak feshetmiştir. Bundan sonra davacının akti süresinde ya da süresi geçtikten sonra feshetmesinin kıdem tazminatı alacağına bir etkisi bulunmamaktadır. Bu nedenle kıdem tazminatı alacağının kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.1.2006 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy