(4857 S. K. m. 17, 18) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücreti ile hafta tatili gündeliğinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı, ilk dönem 23.8.1999 tarihinde işe girdiğini ve Aralık 2002 tarihine kadar çalıştığını belirtmiştir. Dinlenen davacı tanığı davacının 1999 tarihinde işe girdiğinde işyerinde çalıştığını açıkça beyan etmiştir. Aralık 2000 tarihinde işyerinden ayrılış nedenini davalı işveren tarafından kanıtlanamamıştır. Bu durumda davacının 23.08.1999-01.12.2000 tarihlerinde işyerinde çalıştığının kabulü gerekir. Böyle olunca davacının ikinci dönem Mart 2001-20.05.2001 tarihleri arasında çalışma süresi ile birlikte toplanarak kıdem tazminatının ve ihbar tazminatının yeniden hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.
3. Dinlenen tanık beyanlarından davacının işyerinde fazla mesai yaptığı anlaşılmıştır. Tanık beyanları bir değerlendirmeye tabi tutularak fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi de ayrı bir bozma sebebi sayılmıştır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 15.02.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.(¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy