(1475 S. K. m. 5) (4857 S. K. m. 4) (507 S. K. m. 2)
Dava: Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, görevsizlik nedeniyle davayı reddetmiştir.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davalıya ait dolmuş işyerinde şoför olarak çalıştığını belirten davacı, iş sözleşmesinin feshi nedeni ile tazminat ve işçilik alacakları isteğinde bulunmuştur.
Mahkemece, savunmaya değer verilerek, davacının çalıştığı dolmuş işyerinde iki işçi çalıştığı ve davalının 507 sayılı Esnaf ve Küçük Sanatkarlar Kanununun 2. maddesindeki işle iştigal ettiği, davacının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 4/2 maddesi uyarınca İş Kanunu kapsamında olmadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.
Gerek 1475 sayılı İş Kanunun 5/5 ve gerekse şu an yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 4/2 maddelerinde, 507 sayılı Esnaf ve Küçük Sanatkarlar Kanununun 2. maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerindeki çalışmalar, İş Kanunu istisnaları arasında sayılmış ve bu kuralların uygulanmayacağı belirtilmiştir. Sözü edilen 507 sayılı yasanın 2. maddesinin son fıkrasında, ... geçimin sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük ile temin eden kimseler tarafından yürütülen işlerin ... kanun kapsamında olacağı belirtilmiştir.
Somut olayda da davalının münhasıran geçimini dolmuşçuluk ile sağlayıp sağlamadığı önem kazanmaktadır. Davacı, davalının dolmuş işyeri dışında toptan gıda ticareti yaptığını iddia etmekte ve bu konuda delil sunmaktadır. Bu olgular üzerinde durulmadan eksik inceleme ile görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır. Şayet davalı, münhasıran dolmuşçuluk işi ile uğraşıyorsa şimdiki gibi görevsizlik kararı verilmeli, aksi halde ise işin esasına girilerek uyuşmazlık çözümlenmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2005 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy