(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 59)
Taraflar arasındaki ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücreti ile ücret alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 7.2.2006 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2. Davacı işçi 2001 yılına kadar davalıya ait işyerinde çalıştığını ileri sürmüş ise de, davacı tanığı S. K. davacının 1998 yılında işyerinden ayrılmış olabileceğini, 1999 yılında kendisinin askerden döndükten sonra davacının hiç çalışmadığını bildirmiştir. Anılan tarihlerde işyerinde çalışmış olan bu tanığın anlatımına itibar edilmesi ve 1998 yılına kadar hesaplama yapılması gerekirken, davacının 2001 yılına kadar çalıştığından bahisle sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.
3. Davacı işçi son aylık ücretinin 600.000.000 TL olduğunu ileri sürmüş, mahkemece brüt ücretin anılan miktar olduğu kabul edilerek isteklerle ilgili hüküm kurulmuştur. Davacı işçi aylık ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğunu kanıtlayabilmiş değildir. Bu konuda yazılı bir delil olmadığı gibi davacı tanıklarının da herhangi bir beyanları olmamıştır. İhbar kıdem tazminatları ile izin ücretinin fesih tarihindeki asgari ücret üzerinden hesaplanarak hüküm altına alınması gerekir.
4. İşçinin hak kazanıp da kullanmadığı izin sürelerine ait ücreti, 4857 sayılı İş Kanununun 59. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin feshinde son ücret üzerinden işverence ödenmesi gerekir. Mahkemece bahsi geçen alacağa 4857 sayılı İş Kanununun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizin yürütülmesine karar verilmiştir. Kullanılmayan izin süresinin son ücret üzerinden alacağa dönüşmesi 4857 sayılı İş Kanunundan kaynaklanan bir durum olup çalışma karşılığı olmayan bu ödemenin geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmesi doğru olmaz. Anılan istek yönünden yasal faiz yerine, bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten bozulmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.02.2006 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy