(4857 S. K. m. 17, 41, 46, 47) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla çalışma ve izin ücreti ile hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- a) Davalının itirazı üzerine alınan ek bilirkişi raporunda davacının kullanmadığı izin süresi 90 gün olduğu halde ilk raporda belirtilen 120 gün üzerinden izin ücretinin hesaplanması hatalıdır.
b) Davacı dava dilekçesinde en yüksek mevduat faizi uygulanmasını istemiştir. İzin ücretine yasal faiz uygulanması gerekir. Ancak davacının talebi de nazara alınarak izin ücretine en yüksek mevduat faizini geçmemek üzere yasal faize hükmedilmesi gerekirken en yüksek mevduat faizine karar verilmesi doğru değildir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2006 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy