(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 21, 41)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti, hafta ve genel tatil gündeliklerinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Mahkemece davalı tutanaklarına itibar edilerek davacının işyerinden kendisinin ayrıldığı benimsenerek kıdem, tazminatı isteğinin reddine karar verilmiştir. Davalı işverenin davacının devamsızlık yaptığı günlere ilişkin tutanaklar, işverenin SSK'ya bildirdiği davacının işten çıkış tarihi ve puantajlar ile uyuşmamaktadır. Davalı işveren davacıya işe dönmesi için bu dava açıldıktan sonra ihtar çekmiştir. Böyle olunca davalı işverenin tutanak ve ihtarındaki tarihlerin gerçeği yansıtmadığı, davacının fazla mesai ve genel tatil alacaklarının ödenmemesi nedeniyle hizmet akdini haklı nedene dayanarak kendisinin belirttiği tarihte fesh ettiği anlaşıldığından kıdem tazminatı isteğinin reddine karar verilmesi yerinde değildir.
3- Her iki taraf tanıkları da fazla mesai yapıldığını ve dini bayramlar hariç genel tatil günlerinde çalışıldığını ifade etmişlerdir. Davalının sunduğu puantajlarında sadece çalışılan gün sayıları yer almaktadır. İmzalı bordrolarda ise fazla mesai sütunu yada ödemesi bulunmadığı gibi, bordroda yer alan genel tatil günleri çalışılmış gibi ücretine hak kazanılan günlerdir. Böyle olunca anılan alacaklar yönünden tanık ifadelerinde belirtilen çalışma saat ve günleri değerlendirilmeden söz konusu isteklerin reddine karar verilmesi de hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.04.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy