(4857 S. K. m. 17, 41, 47, 57)
Dava: Davacı ve karşı davalı fazla mesaiden doğan ücret, yıllık ücretli izin, genel tatil alacağının, davalı ve karşı davacı ise ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, her iki davayı da kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının haftada 5 gün çalıştığı ve 1 saat ara dinlenme düşüldüğünde haftalık normal çalışma süresinin 40 saat olduğu dosyada mevcut delillerden anlaşılmaktadır. Dava konusu dönem 1475 ve 4857 s. Kanun dönemlerini kapsamaktadır. Her iki yasada da fazla çalışma haftalık çalışma süresi üzerinden belirleneceği öngörülmüştür.
Haftalık normal çalışma süresi 45 saat olup, bunun üzerindeki çalışmalar fazla çalışmadır.
Fazla çalışma mevcut olup olmadığının haftalık çalışma saatlerine göre belirlenmesi gerekir. Bu da işyeri kayıtları ve tanık beyanlarıyla saptanmalıdır. Bilirkişinin puantaj kayıtları olmadığı süreler için varsayımla yaptığı hesaplamaya değer verilerek sonuca gidilmesi hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 22.03.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy