(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41)
Dava: Davacı, ihbar ve kıdem tazminatı ile fazla çalışma parasının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı işçi işverene dava açan bir işçi lehine tanıklık yapıp yapmayacağının yönetici tarafından kendisine sorulduğunu, yapacağını söyleyince işine son verildiğini iddia etmiştir. Davalı işveren işe davacının işyerini kendiliğinden terkettiğini savunmaktadır. İş yerinde çalışan iki davalı tanığının davacının çalışma süresi ile ilgili beyanları işverenin sigorta kayıtları ile dahi uyuşmadığı gibi, işten ayrılma şekli ile ilgili somut bir açıklık da içermemektedir. Davacının lehine tanıklık yaptığı ilgili dosya incelenmeden, ispat yükü kendisinde olan işverenin davacının kendisinin ayrıldığını, yada hizmet aktini haklı nedene dayanarak feshettiğini kanıtlayamadığı gözetilmeden davacının kıdem, ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi isabetsizdir.
3- Davacının ıslah dilekçesi üzerine davalının süresinde yaptığı zamanaşımı def'inin fazla mesai alacağı yönünden değerlendirilmemesi yerinde değildir.
4- Davacının 27.11.1998-12.9.2002 olan tüm çalışma süresinde her gün bir buçuk saat fazla mesai yapması hayatın olağan akışına aykırıdır. Hastalık, izin gibi nedenlerle çalışılamayacak günler olduğu düşünülerek bilirkişinin hesapladığı miktardan makul bir indirim yapılarak sonuca gidilmelidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye İADESİNE, 18.04.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy