(4857 S. K. m. 41, 63)
Dava: Davacı, fazla mesai ile vardiya priminin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının yaptığı işin niteliği itibariyle 10 saate karar verilmesinde bir 10 saatin üzerinde çalışmasında bir buçuk saat ara dinlenme yaptığının kabul edilmesi gerekirken daha az süre ara dinlenmesine göre yapılan bilirkişi hesap raporuna itibar edilmesi yerinde değildir.
3- Davacının radyolink istasyonunda 7 gün aralıksız çalıştığı 24.11.2003-1.12.2003 dönemi ile 23-20.2.2004 arası 4857 sayılı iş yasası döneminde gerçekleştiği halde anılan dönemler içinde 1475 sayılı yasanın uygulanmadığı gibi 14 saat çalıştığı, yedi gün içinde 98 saat çalışmak normal mesai süresi olan 45 saat çalıştığında hastalık 53 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Bu tarihler 4857 Sayılı Yasa döneminde gerçekleştiği için günlük onbir saati geçen üç saat üzerinden haftalık 21 saat yerine yazılı şekilde daha fazla miktardan anılan alacağın hesaplanması isabetsizdir.
4- Davacının ara dinlenme indirimleri 08-18 arası 9 saat, 18-08 arası 12.5 saat çalıştığı sonraki gün dinlendiği çalışma dönemleri 1475 ve 4857 Sayılı yasa dönemleri için aynı şekilde hesaplanmıştır. Oysa 4857 Sayılı Yasanın 41 ve 63. maddeleri gereğince örtülü denkleştirme olduğu kabul edilerek 10.6.2003 tarihinden sonrası için sadece günlük onbir saati geçen çalışmalar için fazla mesai hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.06.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy