(4857 S. K. m. 6, 18, 20, 25) (5393 S. K. m. 67)
Dava: Davalı asıl işveren Lüleburgaz Belediyesi işyerinde temizlik işinde diğer şirket işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı Belediye vekili, davacının davalı temizlik şirketinin işçisi olduğunu, davanın reddi gerektiğini belirtmiş, diğer davalı şirket vekili ise, davacı işçinin iş sözleşmesinin işyerinin huzurunu, düzenini ve güvenliğini bozucu hareketler içinde olması, uyarılara rağmen ısrarla devam etmesi nedeni ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II.e.g.h.ı maddeleri uyarınca haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur.
Mahkemece, davacı işçinin davalı Belediye Başkanlığı'nın asıl işinde diğer davalı şirket işçisi olarak çalıştığı, şirket tarafından devamsızlık yapılamaması ve mesai saatlerine uyulması konusunda verilen yazılı talimatı davacının tebliğden imtina etmesinin ve imzalamamasının 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II.e.g.h.ı maddelerinde öngörülen derhal fesih hakkını vermediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hüküm süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli nedenler, İş Kanunu'nun 25. maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.
Dosya içeriğine göre, davalı şirketin Belediye'nin temizlik işini ihale ile aldığı, bu işte davacı işçiyi çalıştırdığı, 5393 sayılı Belediyeler Kanunu'nun 67. maddesi uyarınca Belediye'nin asıl işi olan temizlik işinin alt işverenlere verileceğinin öngörüldüğü, davalılar arasında muvazaalı işlem iddiası bulunmadığı, bu nedenle davalı Belediye'nin asıl işveren, diğer şirketin alt işveren olduğu sabittir. Asıl işveren 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi uyarınca işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücret alacağından alt işverenle birlikte sorumlu olduğundan, iş sözleşmesi ilişkisi bulunmayan Belediye Başkanlığı hakkında feshin geçersizliği ve işe iade hükmü kurulması hatalıdır.
Diğer taraftan, davalı alt işveren şirket, yönetim hakkı kapsamında mesaiye uyulması ve devamsızlık yapılmaması için yönerge hazırlamış ve bu yönergenin işçilere tebliğ etmek istemiştir. Ancak davacı bu yönergeyi tebliğden imtina ederek, imzalamamıştır. İşveren iş yerinde uyulması gereken kuralları, yönetim hakkı kapsamında belirleme yetkisine sahiptir. İşçi iş şartlarında esaslı değişiklik olmadığı sürece bu düzenlemelere uymak zorundadır. Devamsızlık yapılmaması ve mesaiye uyulması yönünde yayınlanan ve diğer işçiler tarafından imzalanan yönergenin, davacı tarafından imzalanmaması, işverenin yönetim hakkı kapsamında aldığı karara uymama davranışıdır. Davacının bu davranışı işyerinde olumsuzluklara yol açmış ve iş ilişkisinin sürdürülmesi işveren açısından beklenilmez bir hal almıştır. İş sözleşmesinin feshi, davacının davranışlarından kaynaklanan geçerli nedene dayandığından davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.
4857 sayılı İş Kanunun 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde hüküm kurmak gerekmiştir.
Sonuç: Yukarda açıklanan gerekçe ile;
1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,
2. Davanın REDDİNE,
3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,
4. Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 30YTL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,
5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 450-YTL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,
6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak, 08.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy