(4857 S. K. m. 17, 41, 44, 46, 57) (1475 S. K. m. 14)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta ve bayram tatili alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm, süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının hizmet süresi tartışmalıdır. 15.07.1988-03.08.1989 döneminde gerçekleşen çalışması kendi isteği ile son bulduğundan kıdem tazminatında esas alınmaması yerindedir. Ancak davacı 01.06.1998-28.02.2002 tarihleri arasında aralıksız çalışmıştır. 21.04.2001 günlü belgedeki kendi isteğimle ayrılıyorum ifadesinin hukuki sonuç doğurabilmesi için işçinin işyerinden ayrılması ve iş sözleşmesinin istifaya yönelik tüm hukuki sonuçlarının gerçekleşmesi gerekir.
Somut olayda iş sözleşmesi aralıksız devam ettiğine göre, anılan belgenin taraflar arasında örtülü olarak sonuç doğurmayacağının kabulünü gerektirmektedir. Böyle olunca 2. dönem çalışması için kıdem ihbar tazminatı isteklerinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi hatalıdır
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.04.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy