(4857 S. K. m. 57)
Dava: Davacı, yıllık izin ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Y. Tekbaş tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacının 32 yıllık izin süresinde 960 gün yıllık izine hak kazandığı uyuşmazlık konusu değildir. Davacı, dava dilekçesinde kullandırılmayan yıllık izin sürelerinin işyerinden istenecek izin belgelerinden anlaşılacağını belirtmiştir. Davalı işverenin gönderdiği 12.12.2006 ve 03.07.2007 günlü yazılarda kalan izin günleri bildirilmiştir. Bu yazılara karşı davacıya sorulmadan 32 yıllık sürede sadece 95 gün yıllık izin kullandığının kabul edilmesi yerinde değildir. Davacı, davalı işverenin kayıtlarına dayanmakla hayatın olağan akışı ve M.K. md.2'deki objektif iyi niyet kurallarına göre davacı kayıtlarında yer alan gün sayıları kadar kalan izninin bulunduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 17.11.2008 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy