(4857 S. K. m. 41, 47) (1086 S. K. m. 74, 275)
Dava: Davacı, fazla çalışma ve izin ücreti, vardiya primi, genel tatil gündeliğinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Davacı dava dilekçesinde haftanın birinci günü 09-18 saatleri arasında izleyen gün 18-24 saatleri ve üçüncü gün 24-09 saatleri arasında çalıştığını belirtmiştir. Davacının dayandığı işverene ait puantaj cetvelinde de aynı tip çalışma saatleri yazılıdır.
Buna rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda daha farklı saatlerde ve fazla miktarlar da çalışma ve fazla mesai yaptığının kabul edilmesi HUMK. nun 74. maddelerine aykırıdır.
Davacının dava dilekçesinde ve puantajlarda yer aldığı şekilde çalıştığı kabul edilmeli, 8 saat süren çalışmalarından yarım, 9 saat süren çalışmalarında da bir saat ara dinlenme yaptığı kabul edilerek ve her hafta için ayrı ayrı hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.
3- Dairemizin kararlılık kazanmış uygulanmasına göre fazla mesai alacağı ihtirazi kayıtsız fazla mesai ücreti ödenen aylar için hesaplanamaz. Hükme esas alınan raporda toplam alacaktan ödenen fazla mesailer indirilerek kalanının kabulüne karar verilmiştir. Davacının bu ödemelere itirazı yoktur. Bu durumda fazla mesai ücreti ödenen ayların hesaba dahil edilmemesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy