(4857 S. K. m. 41, 63)
Dava: Davacı, fazla mesai ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Y. T. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davacı dava dilekçesinde ayda 230-260 saat çalıştırıldığını belirterek fazla çalışma talebinde bulunmuştur.
Davacının dayandığı davalıya ait puantaj kayıtlarına göre üç vardiyalı çalıştığı dönemler dışında birinci gün 08-18, izleyen gün 18-08 saatleri arasında çalıştığı 3.gün çalışmadığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda belirtildiği gibi ayda 10 gün 24 saat çalıştığını gösterir puantaj mevcut değildir.
Bu nedenle birinci gün 10 saat çalıştığı ve bir saat ara dinlenme indirilerek 9 saat, izleyen gün 14 saat, birbuçuk saat ara dinlenme indirilerek 12.5 saat çalıştığı, 3.gün çalışmadığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır. Her hafta farklı gün sayısında çalıştığından hesaplama ayın her haftasıiçin ayrı ayrı yapılmalıdır.
Öte yandan 4857 Sayılı İş Yasasının 41 ve 63 maddelerine göre denkleştirme söz konusu olmadığından, 4857 sayılı yasa dönemi içinde ayrım yapılmadan 45 saatin üstündeki çalışmalar için fazla çalışma hesaplanmalıdır.
Yazılı şekilde puantajlara ve dairemizin bu tip çalışmalarındaki uygulamasına benzer olmayan şekilde fazla çalışma hesaplanması hatalıdır.
Dairemizin 2007/32048 Esas, 2008/31816 Kararı da aynı doğrultudadır.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten bozulmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.03.2009 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy