(1475 S. K. m. 14) (4857 S. K. m. 41)
Dava: Davacı, ihbar, kıdem tazminatı, izin, ücretle fazla mesai alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.
Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.
Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalı, davacının devamsızlığını ibraz ettiği tutanaklar ve tutanakları doğrulayan tanık ifadeleriyle kanıtlamıştır. Davacı devamsızlık yaptığı tarihlerde izinli ve mazeretli olduğunu somut delillerle kanıtlayamamıştır. Bu nedenle işverenin devamsızlık nedeniyle haklı feshi mevcuttur. Bu sebeple ihbar ve kıdem tazminatlarının reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.
3-Davacının haftada beş gün ve 45 saat çalıştığı ve bu çalışma karşılığı ücretlerinin ödendiği mahkemenin de kabulündedir. Cumartesi günü akdi tatil olup davacının çalışılmayan akdi tatil ücretini talep etmesi mümkün değildir. Davacı ancak hak kazanıp da ödenmeyen ve çalışma karşılığı olmayan hafta tatili ücreti talep edebilir. Mahkemenin bilirkişisinin hatalı değerlendirmesine göre yapılan hesaplamaya itibar edilerek anlaşılmayan akdi tatil (Cumartesi günü) ücret alacağına hükmetmesi hatalıdır. Diğer taraftan davacının ıslahını müteakip zamanaşımı def'inde bulunulmuştur. Zamanaşımı def'inin dikkate alınmadan hüküm kurulması da ayrı bir bozma nedenidir.
Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)